Ano ang mga tagubilin ng sumusunod na mga talata sa atin bilang tugon sa kabanalan ng Diyos? Paano natin dapat sundin ang mga tagubiling ito sa ating pang-araw-araw na buhay?
a. Awit 30:4
Ang mang-aawit ay may tiyak na tugon sa banal na pangalan ng Diyos, at ito ay pasasalamat. Kapag siya ay umaawit, ginagawa niya ito nang may pusong mapagpasalamat.
b. Awit 97:12
Hinihikayat tayo ng mang-aawit na magalak sa Panginoon. Muli rin niyang binanggit na dapat tayong magpasalamat sa Panginoon sapagkat Siya ay banal.
c. Awit 99:3, 5, 9
May dalawang tugon ang mang-aawit sa kabanalan ng Diyos: papuri at pagsamba. Dahil ang Panginoon ay banal, Siya ay karapat-dapat purihin at sambahin.
TALA: Ang banal na bundok ng Diyos (tal. 9) ay tumutukoy sa lungsod ng Jerusalem (Awit 43:3; 48:1; 87:1). Sa Lumang Tipan, ito ang lugar na itinalaga ng Diyos para sa Kanyang templo. Hindi na ito ang kalagayan ng mga mananampalataya sa Bagong Tipan. Gaya ng sinabi ni Jesus sa babaeng Samaritana:
“Darating ang oras na ang pagsamba ninyo sa Ama ay hindi na sa bundok na ito o sa Jerusalem… Ngunit darating ang oras, at ngayon na nga, na sasambahin ng mga tunay na sumasamba ang Ama sa espiritu at katotohanan, sapagkat sila ang hinahanap ng Ama na sumasamba sa Kanya.” (Juan 4:21–23)
Ang tuntungan ng Kanyang mga paa (tal. 5) ay maaari ring tumukoy sa Jerusalem (1 Cronica 28:2) o sa buong daigdig. Sa Isaias 66:1, ipinahayag ng Diyos:
“Ang langit ang Aking trono, at ang lupa ang tuntungan ng Aking mga paa. Anong bahay ang itatayo ninyo para sa Akin?”
d. Isaias 12:6
Ang may-akda ng talatang ito ay nagpapakita ng dalawang tugon sa kabanalan ng Diyos. Una, ang pagdaing o pagtawag sa Diyos, na sa aking palagay ay tumutukoy sa panalangin at tuwirang pakikipag-ugnayan sa Kanya. Ikalawa, ang pagsigaw sa kagalakan, na sa aking paniniwala ay isang panlabas na pagpapahayag ng panloob na kagalakan dahil sa kabanalan ng Diyos.